Spiritueel zijn, welk label hoorde daar eigenlijk bij….tot op de dag van vandaag weet ik het nog niet. Snel liet ik dat ook los….het maakt mij eigenlijk niet zoveel uit om eerlijk te zijn. Vroeger zou mij dat lang bezig gehouden hebben want hoe hoorde het dan, nu niet meer. Ik heb een gave waar ik mensen echt mee kan helpen en dat is het. Wat allemaal precies….korte notendop, ik ontvang boodschappen, kan tot heel ver in het verleden terug gaan en zo is gebleken ook tot in de toekomst.
Meer dan eens bleek dat ik boodschappen heb opgepakt die een jaar en soms wel tot drie jaar verder gingen en soms 3 minuten later.
Daarom blijft het belangrijk om er open naar te kijken en je eigen gevoel als belangrijkste graadmeter aan te houden. Ongeacht naar wie je gaat. Wat ik verder nog meer als gave mocht ontvangen komt gaandeweg aan bod, alles op zijn tijd.
Dat is iets wat ik zeker heel erg geleerd heb afgelopen jaren. Wat bij je past komt naar je toe wanneer de tijd er rijp voor is, en die is vaak anders wanneer je zelf denkt dat dat moet zijn.

Na al deze gebeurtenissen moest alles echt even een plekje krijgen maar veel tijd was er niet om aan alles te wennen. Eigenlijk denderde het in een sneltreinvaart door om eerlijk te zijn. Ik merkte dat mijn lichaam moeite kreeg om alles bij te houden. Los van het feit dat ik een drang voelde ontstaan om echt mezelf af te zonderen van alles en iedereen. Een vreemd iets voor mij want ik was altijd graag onder de mensen. Door in een soort cocon te kruipen merkte ik dat er nog iets meer gebeurde.
Ik ging meer naar mijn eigen ik en bepaalde vraagstukken ging ik voor heet eerst in mijn leven bewuster aankijken. Ik ging dingen opmerken die ik eerder niet zag of bewust van was. Het hele voorval van de uitvaart en wat het met mij als mens deed hield me behoorlijk bezig. Weer ging ik op zoek naar antwoorden.

Waarom ik als volwassen vrouw geen eigen keuzes vaak durfde te maken, waarom ik altijd het gevoel had om naar mijn ouders en vooral mijn moeder te moeten luisteren, waarom altijd de ander voorop stond, de eerste plaats stond, waarom ikzelf mij niks gunde en zo vele van die vragen.

Als een soort vanzelf ontvouwde die thema’s zich. De jaren ervoor verliepen op persoonlijk vlak al heel zwaar en moeizaam. 

Ik was al bij drie maatschappelijk werkers geweest omdat ik vaak niet meer wist hoe alle ballen in de lucht te houden. Een puberende zoon die ook al veel had meegemaakt, vaak moeten verhuizen dus een stabiele basis ontbrak vaak, zowel voor mij maar ook voor hem. Werk wat vaak onzeker was, zo had je alles, zo had je niks. Alle daagse struggles erbij en dat eiste vaak zijn tol. Althans ik dacht dat het alleen die dingen waren, nu weet ik dat ik mezelf steeds meer verloor en steeds meer keuzes had gemaakt die niet goed voor mij waren. Of keuzes die ik eigenlijk niet wilde maar wel voor de ander deed.
Veel bleek achteraf please gedrag te zijn en mezelf had ik daardoor totaal verloren.

Zo wilde ik al heel wat jaren weg uit Oss, de plaats waar ik woonde. Sterker nog, liever nog helemaal vertrekken uit Brabant. Ik heb er nooit veel mee gehad en voelde mij er nooit echt thuis. Het klopte gewoon niet of een of ander manier.
De stap echt maken, dat durfde ik niet, kon ik niet etc…
Na mijn scheiding, nu tien jaar geleden wilde ik oh zo graag weg, mijn zoon was destijds elf jaar oud, bijna twaalf, ging bijna naar het voortgezet onderwijs dus het had toen prima mogelijk geweest. Een nieuwe school zat er toch aan te komen. Wat mij tegenhield was vooral het gevoel van dan doe ik iets wat niet mag, niet kan. Niet in verband met een co-ouderschap of bezoekregeling, nee de stem van binnen en zeker ook van buitenaf.

Je hebt ons nodig, je kan dat niet, je kan het niet voor ons maken of voor hem.

Al deze woorden zorgde ervoor dat ik niet durfde, bevroor op mijn eigen ik….
Dus ik deed wat ik altijd deed, concessies doen en een ander voorop zetten. Wat ik echt wilde, dat deed er niet meer toe. Ik bleef in Oss en een hoop struggles ontstonden omtrent wonen.
Mijn ex-man bleef in onze woning en ik dacht zo iets gevonden te hebben, ik had voldoende woonjaren dacht ik. Dat werd een hele andere werkelijkheid met als voor mij als dieptepunt op gevoelsniveau, dat ik op een camping moest gaan wonen.
Ik had compleet gefaald in alles vond ik, Als moeder, als mens….

Bezoek ontvangen wilde ik daar niet want wat zouden ze zeggen. Ik hield de schijn hoog maar wat ging ik kapot van binnen. Terwijl achteraf ik daar eigenlijk toch wel heel fijn of misschien wel het fijnst gewoond had sinds een lange tijd.

Het was klein en knus, midden in de bossen en een heerlijk vrij gevoel. Later zou ik steeds meer gaan beseffen hoe belangrijk gevoel voor mij is in vele thema’s in mijn leven. Zeker niet in de laatste plaats mijn plek om te wonen….

Liefs Patricia  

Te vinden
Afspraak

Uitsluitend volgens afspraak in overleg

Telefoon

0621202092

Adres

Hollandse Kroon / Noord Holland