Die hakken kwam een klein laagje stof op te liggen want langzaamaan kwam een beetje het besef dat er misschien toch wel iets meer verborgen “missers” waren dan ik doorhad.
Energie had ik steeds minder op dat moment en van zowat overal altijd kunnen slapen tot rechtop tegen de muur bij wijze van sliep ik nu vaak om 5.00 s’nachts nog niet. Overdag kon ik weinig en tegen de avond begon ik tot leven te komen.
Dacht paar weken slecht ritme, komt vast weer goed….de eerste oogkleppen gingen af, het leek wel of ik kleurenblind door mijn leven gestapt had.

Alles wat goed en kloppend leek begon barsten te vertonen en voor je denkt heeft ze nog iets over die man te melden….ja, ik stuurde soms nog een berichtje en kreeg….niets terug, radiostilte!
Wat voelde ik me afgewezen, niet gezien. Je raadt het al, ik stond voor de spiegel genaamd, ik zie mezelf niet, ik negeer mezelf. Door mezelf te negeren zag ik niet wie ik eigenlijk wel was en dat stukje wat ik mezelf niet gaf liet hij mij keurig netjes zien.

Alleen ik had het niet door en zeker niet door, dat dit al heel jong ontstaan was. Tot de dag dat ik meeging naar de uitvaart van de vader van mijn beste vriendin. Ik kende haar vader niet persoonlijk maar dingen raakte mij tot op het bot….en dan vooral het zij als moeder er voor haar kinderen was.
Dit herkende ik totaal niet terug van de tijd toen ik als 9-jarige mijn opa verloor, wat toen heel traumatisch was. Hij was altijd daar en ineens was hij er niet meer. Verdronken, gewoon weg…de enige die mij nooit in de steek zou laten was weg. Hoe? was het een ongeluk of nog erger….weten deden we weinig en vanwege hemelvaartsdag zijn er ontzettend veel fouten gemaakt qua vaststelling van zijn overlijden dus de hoe en wat is er, werd een behoorlijk thema binnen ons gezin. Niet zozeer de hele familie maar echt ons eigen gezin. Daar was die 9-jarige met alle emoties en niemand die ze echt zag….sterker nog ik werd tijdens de uitvaart met een “nichtje van” weggestuurd naar huis. Iemand die ik niet echt kende. Ik kreeg een paracetamol voor het huilen overstuur was. De komende maanden erna bleef ik heel veel bij een tante van mijn moeder, die troostte mij zo goed en zo kwaad als kon want mijn ouders waren bezig om uit te zoeken wat er gebeurd was….en ik, ik probeerde het ergens te begrijpen maar dacht ondertussen ook dat iedereen ineens dood zou gaan. Ondertussen regelde ik alvast onderdak voor als ik weer in de steek gelaten zou worden. Naast het feit dat ik heel veel bij oma ging wat ik fijn vond want dan kon ik toch voor haar zorgen, was er iemand blij dat ik er was want dan was ze ook niet alleen….win win, toch?

Dat was de eerste gebeurtenis waarin ik als volwassen vrouw een verdriet voelde wat mij helemaal terugbracht naar een 9-jarig meisje waarvan haar toen veilige wereld ineens niks meer veilig was. Ik voelde letterlijk op dat moment dat dat 9-jarig meisje ineens een stem kreeg en voor het eerst durfde ik te zeggen….ik had ook graag getroost willen worden. Na vele gesprekken met mijn beste vriendin besefte ik dat er toch één en ander niet zo klopte in mijn leven, dat er meer werk aan de winkel zou komen dan ik ervoor ooit had gedacht.
Dit is achteraf gezien het begin geworden van heel veel heling, veel innerwork zoals ze dat zo mooi noemen. Nou dat spiritueel ontwaken werd ineens heel anders dan het sprookje van sneeuwwitje die gekust werd door haar prins…die mooie rode appel, ja daar heb ik nog wel lang in geloofd. Ieder hapje van die appel giftig is gebleken, terwijl je als kleintje leert dat die prima te eten is….

Waar blijft dan dat spiritueel zou je denken, waar is die grote hocus pocus? Nu weet ik ondertussen dat bewust(er) gaan leven al letterlijk spiritualiteit is maar uiteraard zou ik, ik niet zijn als ik voor de versie, alles een keer meegemaakt hebben zou gaan!
Mijn beste vriendin had ook een afspraak voor een kaartlegging gemaakt bij dezelfde man en hij zou mij uitleggen hoe het zou werken om energie te lezen. Ik lachend onderweg want ik dacht, nou lig ik niet op mijn bekkie door die hoge hakken, dan nu wel want tja dit kon ik toch eigenlijk helemaal niet!
Waarom ik? Nu is het ondertussen waarom ik niet! Ik met pen en papier daar naartoe en dacht echt, daar gaan we voor fiasco spiritueel zijn. Ik kreeg de opdracht om te gaan schrijven, dus mijn vraag….waarover? Zijn antwoord, over en mij en ik zeg doodleuk….maar ik ken jou toch helemaal niet dus hoezo over jou schijven. Tada, dat was de clou nu net, dus ik begon braaf te schrijven over iemand die ik niet kende en binnen no time had ik een vel papier vol. Hij vroeg mij te stoppen en het eerste wat ik dacht, zie je wel, ik doe het niet goed. Ook zo’n heerlijk onbewuste trigger waarin ik mezelf geleerd had niks voor te stellen. Het tegendeel bleek waar….alles klopte tot in de kleinste details en hij was zichtbaar geraakt over wat ik aanraakte bij hem want binnen no time schreef ik over zijn kindertijd. Overrompeld zei ik, ga haar kaarten maar leggen want dit sloeg mij ook compleet uit het lood. Ik kon ineens iets wat raar en gek was, niet normaal is en waarom ik dan….zal wel een toevalstreffer zijn geweest.

Mijn vriendin had een kaartlegging en na lang er samen over nagepraat te hebben, en heerlijk gegeten en gehuild uiteraard, even beide in onze eigen wereld, ieder onderweg naar huis. Het was een behoorlijk stuk rijden en moesten beide even bijkomen. s’Avonds laat elkaar toch weer bellen want beide nog vol van de hele dag vol indrukken, zij van die van haar, ik van die van mij.
Ze had eigenlijk best nog heel veel vragen en ik met mijn grote mond, zal ik het nog een keer proberen of dat ik via schrijven weer iets zou kunnen. Dat hebben we geweten, uren achter elkaar, tot diep in de nacht kwam de ene boodschap na de andere binnen. Na een paar regels op papier gezet te hebben (automatisch schrift) kon ik het niet meer bijhouden met schrijven. Er kwam een stortvloed aan van alles en nog wat binnen waarvan veel pas 3 jaar later achteraf gezien begon te spelen of tussentijds wel heeft plaatsgevonden op een of andere manier. De komende twee weken erna verliepen niet heel veel anders. Ik leek compleet overgenomen en kon alleen maar alles wat ik binnen kreeg vertellen. Het moest er ook letterlijk uit anders werd het heel druk in mijn hoofd. Tijd om te verwerken had ik nauwelijks want daar was de volgende stortvloed aan boodschappen en tegelijkertijd kwamen er allerlei triggers bij.
Ineens was ik ook nog een raar iemand, zouden ze wel niet van mij zeggen, klopt alles wel wat uit mijn mond komt, waarom heb ik dit en zo nog heel veel van die soort gedachtes die uiteindelijk allemaal te maken hadden met mijn eigen authentieke ik.
Die durfde ik nu helemaal niet meer te laten zien, die herkende ik niet en nog lastiger….ik durfde er met niemand echt over te praten en mijn wereldje werd ineens heel klein en angstig want ik verloor ineens een heel stuk vertrouwd iets….mijn identiteit van wie ik dacht dat ik was. En voor degene die denken maar dat kan je toch dichtzetten, daar heb je toch grip en controle op. Forget it, alles geprobeerd eraan, het ging niet. Het liet en laat zich niet sturen, tot op de dag van vandaag niet. Er zijn veel dingen die gebeuren waar ik geen grip op heb, hoe bv. mijn lichaam erop reageert. Als voorbeeld, 8 augustus is er een heel sterk energie portaal geweest (leeuwenpoort) die voor een shift zorgt en ik was er letterlijk ziek van en het enige wat ik dan kan is slapen. Van daaruit komen er triggers naar voren komen en moet ik daar mee dealen. Een andere keuze is er dan niet, voel me dan heel rot op zijn zachts gezegd en heel veel huilen.
“Normaal” functioneren is er dan niet bij. Ik noem het maar een energetische jetlag. Degene die wel eens zeggen ik wou dat ik kon wat jij kan, dit is ook part of the deal hè! Niet voelen is niet fijn, alles voelen is soms ook koorddansen…

Lang verhaal kort, daar was een flinke jump….spiritueel op hakken want ik ben eigenlijk nog steeds net zo nuchter als voorheen maar heb wel geleerd dat dat prima naast elkaar kan gaan. Je hoeft niet ineens je anders te gaan gedragen of rituelen uit gaan voeren die niet bij je passen. Ik noem dat altijd spiritueel doen, dat is wat anders. Omdat het zo’n onaangeroerd stukje ik was ben ik daar vanaf de start zuiver en puur in geweest. Waarschijnlijk ook een reden waarom ik het los van alle triggers niet echt met “de wereld” heb willen delen. Het is een kwetsbaar stukje ik wat ik lang niet heb durven en willen delen met “de wereld” want dan wist ik niet wat ermee zou gebeuren of waar het in zou passen….maar het feit is nu eenmaal dat ik niet meer in een hokje wil passen. Dat heb ik geprobeerd na te jagen en ben er grandioos in gefaald omdat ik niet in een hokje hoor. Ben niet voor niets heerlijk vrouwelijk curvy….dat past helemaal niet in zo’n vierkant hokje, is gewoon zonde van mijn vorm.

Liefs Patricia.

Te vinden
Afspraak

Uitsluitend volgens afspraak in overleg

Telefoon

0621202092

Adres

Hollandse Kroon / Noord Holland